You are here
Home > ಮರೆಯದ ಸಾಲು

ಮಗು – ವಿದ್ಯಾ ರಮೇಶ್.

ಇನ್ನೂ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಭಾವ ಇರಲಾರದು ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಿಟ್ಟು! ಇನ್ನೂ ನಿಷ್ಕಳಂಕ ಜೀವ ಇರಲಾರದು ನಿನ್ನ ಜೀವನವ ಬಿಟ್ಟು! ಇನ್ನೂ ನಿರ್ಧರಿತ ನಂಬಿಕೆ ಇರಲಾರದು ನಿನ್ನ ಭರವಸೆಯ ಬಿಟ್ಟು! ಇನ್ನೂ ನಿಶ್ಚಲಿತ ಕಾಳಜಿ ಇರಲಾರದು ನಿನ್ನ ಮಮತೆಯ ಬಿಟ್ಟು! ಇನ್ನೂ ನಿರ್ಮಲ ಮನಸ್ಸು ಇರಲಾರದು ನಿನ್ನ ಬಂಧನವ ಬಿಟ್ಟು! ಇನ್ನೂ ನಿಗೂಢ ಸಂಗತಿ ಇರಲಾರದು ಮಗು, ನಿನ್ನ ಅದ್ಭುತ ಸ್ರಷ್ಟಿಯ ಬಿಟ್ಟು!!! --- ವಿರಚಿತಾ, ನಾನು ವಿದ್ಯಾ ರಚಿತಾ.

ಚಂದ್ರ ನಗರಿ – ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ

click here ಚಂದಮಾಮನ ಊರ ಸೇರೋ ಕನಸ ಬೆನ್ನೇರಿ ಜಿಗಿದೆ ನಾನು ಚಂದ್ರನಲ್ಲಿಗೆ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿ// ಯಾರು ಇಲ್ಲದ ಅಲ್ಲಿ ಈಗ ನಾನೆ ಅಲೆಮಾರಿ ಕೂಗಿ ಕಿರುಚುತ್ತಾ ಅಲೆದು ಸೋತೆನು ನಾನು ಬಾಯಾರಿ// ದೂರದಿಂದಲಿ ಕಾಣುವ ಚಂದ್ರ ಚಂದವಾ ತೋರಿ ಅವನ ಕಂಡು ಆಸೆಯ ಬಲೆಗೆ ಬಿದ್ದೇನು ಜಾರಿ ಅವನ ಅಂದವ ಸವಿಯಲು ನಾ ಬಂದೆನು ಹಾರಿ // ಅತಿ ಅಸೆ ಇಂದ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಂಡೆನು ಗೋರಿ ದೂರದಿಂದ ಕಣೋ ಅಂದವ ದೂರದಲ್ಲಿ ಸವಿಯಿರಿ ಅಸೆ ಬಲೆಗೆ ಬಿಳಿದಿರಿ ಎಂದಿಗೂ ಯಾಮಾರಿ//

ನೆನಪುಗಳು-ಪ್ರದೀಪ್ ನಾಗರಾಜ್

ದುಡಿದು ದಣಿವಾದ ದೇಹ ಬಾಗಿಲಿಗೊರಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು ಒಳಗಿರುವವರ ಬರುವಿಕೆಗಾಗಿ ಕಾದು   ಬಾಗಿಲ ಬಡಿದೆನು ಮಗದೊಮ್ಮೆ ಕಾದೆ.. ಕಾದೆ... ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಮೂಡುತ್ತಲಿತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆ ಸಪ್ಪಳ ಬಹು ಸಮಯಗಳ ನಂತರ   ಮುಚ್ಚಿದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳ ತೆರೆಯುವುದರಷ್ಟರಲ್ಲೆ ಬಾಗಿಲ ತೆರೆದವರು ಕಣ್ಮರೆಯಾದರು   ಒಳ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದಂತೆ ನನ್ನವರಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕಿದೆ ಕೆಲವರು ಟಿವಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದರು ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಮೊಬೈಲ್ಗಳ ದಾಸರಾಗಿದ್ದರು   ನೋವಿನಲಿ ನನ್ನ ಕೊಠಡಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆ ಗೋಡೆಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಚಿತ್ರಪಟಗಳು ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳೊಂದಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದವು   ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪು ಅವ್ವ ದುಡಿದು ದಣಿವಾದ ಅಪ್ಪನ ಉಪಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಉಪಚಾರಗಳು, ಮುದ ನೀಡುವ ಮಡದಿಯ ಮಾತುಗಳು, ಮಕ್ಕಳ ಅಪ್ಪುವಿಕೆ...   ಇದೆಲ್ಲವನು ನನ್ನಿಂದ ದೂರವಾಗಿಸಿದ್ದ ನನ್ನದೆ ಕಲ್ಪನೆಯ ಕಾಣದ ಕಡಲಿನ ತೀರ ಕಣ್ಣಂಚಲಿ ನೀರ ತರಿಸಿದ್ದವು...

ಸ್ವದೇಶಿ-ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ಕೊಡ್ಲಾಡಿ

ಏಳಿರಿ ಏಳಿರಿ ಯುವಜನ ಮಕ್ಕಳೆ ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಎದ್ದೇಳಿ. ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳೆ ನಾಳಿನ ಪ್ರಜೆಗಳು ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಮೈಗೊಳ್ಳಿ ||   ನಾನು ನನ್ನದು ನನ್ನವರೆಂಬುದನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಮನದಲ್ಲಿ ತಂದು. ಮೋಸಕ್ಕೆ ತಲೆ ಬಾಗದೆ ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಜಗ್ಗದೆ ಒಗ್ಗೂಡಿ ಹೇಳೋಣ ನಾವೆಲ್ಲ ಒಂದು ||   ನಮ್ಮಯ ತನವನು ನಾವು ಮರೆಯದೆ ವಿದೇಶಿ  ವಸ್ತುಗಳ ಮೋಹಕೆ ದೇಶ ಮಾರದೆ. ಯೋಧರಂತೆ ನಾವ್ ಹೋರಾಡೋಣ ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ  ದೇಶಿ  ವಸ್ತು ಬಳಸೋಣ ||

ನುಸಿ (ಕುಂದ ಕನ್ನಡ ) – ಚಂದ್ರ ಶೇಖರ ಶೆಟ್ಟಿ ಕೊಡ್ಲಾಡಿ

ಅಕಾಶದಾಗ್ ಹೊಳೆಯುವ ಚಂದ್ರನ್ ಕಂಡ್ ಅವಳಿಗ್ ಮನಸ್ಸಿಗ್  ಆಯಿತ್ತ್ ಏನೋ ಒಂಥರಾ ಖುಷಿ .   ಆದರೆ   ಎನ್ ಮಾಡುದ್ ಹೊಳೆಯುವ ಚಂದ್ರನ ಕಾಂಬಕ್ಕ್   ಮನಿಂದ್ ಹೊರಗ್ ಬಂದ್ ಮೈ ತುಂಬಾ ಕಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡಳ್ ನುಸಿ(ಸೊಳ್ಳೆ)||

ಕುಂತಿ ನೆನಪಾದಳು – ಪ್ರದೀಪ್ ನಾಗರಾಜ್

follow site ಅಮ್ಮ ! ನಿನಗೊಲಿದಿದ್ದ ವರ ನನಗೆ ಶಾಪವಾಯಿತೆ ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಬೇಕಿದ್ದ ಒಡಲು ಬಿದರಿನ ಬುಟ್ಟಿಯ ತಬ್ಬಿ ಮಲಗಿತೆ!   ನೀ ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ ನಾ ಅನುಭವಿಸಿದ ಅವಮಾನಗಳ ನಾ ನಿನ್ನ ಕೇಳಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಲಿತ್ತು ನಾ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಾದರೂ ಏನೆಂಬುದು ಅನಾಥ ಶಿಶುವಾಗಿ...   ಜಗತ್ತಿನ ಮಾತೃ ಹೃದಯಗಳು 'ಕಲ್ಲಾಗದಿರಲಿ' ಬೇಡಿಕೊಂಬೆನು ನನ್ನಂತ ಅನಾಥ ಶಿಶುಗಳ ಪರವಾಗಿ ನಿಮಗೊಲಿಯುವ ವರ ನಮಗೆ ಶಾಪವಾಗುವುದೆಂದು

ಬೇಜಾರು – ಸುಧಿ ಆಚಾರ್ಯ

ನೀನಿರದ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಂದೇಕೋ ಬೇಜಾರು ನೀ ಬಿಟ್ಟೋದ ಹಳೆ ನೆನಪುಗಳದೇ ಈಗ ಕಾರುಬಾರು   ಈ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಏಕಾಂತದಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರೇ ಹಾಜರು ನೀ ಬರುವೆಯೋ ಬಾರೆಯೋ ತಿಳಿದವರು ಯಾರು?   ಅದಾಗಲೇ ಶುರುವಾಗಿದೆ ಊರೆಲ್ಲಾ ಹಬ್ಬಲು ಪುಕಾರು ಪುನಪುನಃ ತಪ್ಪಿ ಹೋಗುತಿದೆ ಏತಕೆ ಹುಷಾರು?   ನೀ ಮರೆತೋದೆಯಲ್ಲಾ ಕೊನೆತನಕ ಜೊತೆಗಿರುವ ಕರಾರು ಓ ಮನಸನ್ನ ಕಲ್ಲಾಗಿಸೋ ಶಕ್ತಿಯೇ ಬಂದೀ ಮನದಲ್ಲಿ ಬೇರೂರು   ಈ ಉಸಿರಿರದ ಶವಕ್ಕೆ ಬೇಕೇನು ಮಹಜರು? ಆ ಜವರಾಯ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಬರಬೇಕಿದೆ ಜರೂರು

ಪ್ರಕೃತಿ ಪಾಠ – ಶಿಲ್ಪ ದಾಸ್

ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ರೆಕ್ಕೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾಡಿ ಹಾಡಿ ಕುಣಿಯುತಿತ್ತು ಸಾಕು ಸಾಕು ನಿಲ್ಲು ಎನಲು ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಿತು   ಮರದ ತುಂಬ ಫಲಗಳಿರಲು ಬಗ್ಗಿ ತಾ ನಿಂತಿರಲು ಭಾರವೇ ಫಲಗಳೆನಲು ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಿತು   ನದಿಯಲೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಮೀನು ಪ್ರವಾಹದೆದುರು ಈಜುತಿರಲು ಸಹಕರಿಸಲೇ ನಾನು ಎನಲು ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಿತು   ಮರದ ಬುಡದಿ ಬಳ್ಳಿಯೊಂದು ಮರವನ್ನೇ ಸುತ್ತುತಿರಲು ಸಾಕು ಸುತ್ತಬೇಡ ಎನಲು ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಿತು   ನಿನ್ನ ಕೆಲಸ ಮರೆಯಬೇಡ ಪರರ ಗೊಡವೆ ನಿನಗೆ ಬೇಡ ಪ್ರಕೃತಿ ಪಾಠ ಇದುವೇ ನೋಡ ಎಂಬ ಮರ್ಮ ಸಿಕ್ಕಿತು   ನಾನು ಅಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ ಹೊಸ ಬದುಕ ಕಂಡುಕೊಂಡೆ ಮೂರ್ಕ ತನವ ತಿದ್ದಿಕೊಂಡೆ ಹೊಸ ದಾರಿ ಸಿಕ್ಕಿತು

ಆಷಾಡ ಗಾಳಿ-ಶ್ರಾವಣ ಮಳೆ-ನೆನಪಿನ ಬುತ್ತಿ

ಬೀಸುತಿದೆ ತಂಗಾಳಿ, ಮನದಾಳದ ನೆನಪುಗಳ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುವಲ್ಲಿ ಸಹಕರಿಸುತ| ಆಷಾಡ ಗಾಳಿಯ ರಭಸಕ್ಕೆ ಬೀಳುವ ಎಲೆಗಳು, ಸಾರುತಿವೆ ನಾ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ ನಂಟನ್ನು| ವಾಲುವ ಬಳ್ಳಿ-ಹುಲ್ಲುಗಳು ನೆನಪಿಸುತಿವೆ, ನಾ ಸಹಿಸಿ ಸಾಗಿ ಬಂದ ಹಾದಿಯನ್ನು| ಮರ ಬಿಟ್ಟು ಮಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದು ನಗುತಿರುವ ಹೂಗಳು, ತರಿಸುತಿವೆ ನನ್ನೊಳಗೊಂದು ಮಂದಹಾಸವನ್ನು||   ಇಳೆಗೆ ತಂಪನೆರೆಯುವ ಮಳೆಯ ಸೂಚನೆ ನೀಡುತಿವೆ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕಲರವವು| ಪಂಚಮ ಮಾಸದಾಗಮನದ ಕಾತರ ಈ ಮನಸಿಗೆ, ವರ್ಷ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ಮಿಂದೇಳಲು| ಎಂದೂ ಮಾಸದ ನೆನಪಿನ ಬುತ್ತಿಯ ಬಿಚ್ಚಿ, ಈ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ

ಇನ್ನು ಭ್ರಮೆಯಷ್ಟೆ..!

(ಹೇಳಿ ಹೋದ, ಹೇಳದೆ ಹೋದ, ಹಾಗೆ ಹೋದ ಗೆಳತಿಯ / ಇನಿಯನ ನೆನಪಲ್ಲೊಂದಿಷ್ಟು ಸಾಲುಗಳು.....) ಸಾಲು ಸಾಲು ಕವಿತೆ ಗೀಚಲಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಬಣ್ಣಿಸಲು| ನೆರಳಂತೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಲಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಲು| ಮಾತುಗಳ ಸರಮಾಲೆ ಪೋಣಿಸಲಿಲ್ಲ| ಉಡುಗೊರೆಗಳ ಆಡಂಬರವ ನೀ ನೀಡಲಿಲ್ಲ ಎಂದೂ||   ನೋಡುವ ಕಣ್ಣೆದುರು ನೀ ಕಾಣದಂತೆ ನಿಂತೇ| ಪಿಸುಗುಡುತ್ತಲೇ ಪ್ರೀತಿ ತಿಳಿಸಿದೆ ನಿನ್ನುಸಿರಲ್ಲೇ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದೆ| ದೂರ ನಿಂತೇ ಸಹಜ ಸನಿಹತೇ ನೀ ನೀಡಿದೆ||   ನೋಡುವ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮರೆಯಾಯಿತು| ಕೇಳುವ ಕಿವಿಗಳು ಕಿವುಡಾಯಿತು| ನಿನ್ನೊಲವ ಬಯಸಿ, ಮನವಿದು ಬಳಲಿತು| ಕಾರಣ ಹೇಳದೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದೆ, ಏಕೆ..!||   ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಕನಸುಗಳು| ಬರಿದಾಗುತಿತ್ತು ನಿಬಿಡ ವಾಸ್ತವವು| ಕರಗುತ್ತಿದ್ದ

Top