You are here
Home > ವೇದವಾಕ್ಯ

ಮೌನದೊಡಲಿನ ಮಾತು

ಅದೊಂದು ಭಾನುವಾರ,  ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಕಡೆ ಹೊರಟಿದ್ದೆ. ವೈಟ್ ಫೀಲ್ಡ್ ನಿಂದ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ವರೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದರೆ ಏಳು ಸಮುದ್ರ ದಾಟಿದ ಅನುಭವನೇ. ಆವತ್ತು ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಾದು ಸುಸ್ತಾಗಿ, ಬಂದ ವೋಲ್ವೋ ಬಸ್ಸನೇರಿದೆ. ಬಸ್ ಖಾಲಿ ಇತ್ತಾದರೂ ಹಿಂದಿನ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಇರುವ ಎತ್ತರದ ಕಿಟಕಿ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ರೂಮಿನಿಂದ ಹೊರಡೋಕೂ ಮುನ್ನ ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಓದಿಟ್ಟ ಸುಧಾ ಮೂರ್ತಿಯವರ 'ಮನದ ಮಾತು' ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದು ಓದತೊಡಗಿದೆ.ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗನೆ ಹೊರಟಿದ್ದರಿಂದಲೋ,

ಆನಂದ್ ಮೆಡಿಕಲ್ಸ್

1990 ದಶಕದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ದವಾದ landmark; ರಾಜಾಜಿನಗರದ ನವರಂಗ್ talkies. ಒಂದ್ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜನರ ಜಂಗುಳಿಯನ್ನೇ ಕಂಡ Talkies, 2000 ದ ವೇಳೆಗೆ multiplex ಗಳ ಆರ್ಭಟದಲ್ಲಿ ಮುಸುಕ್ ಹಾಕೊಂಡು ಕೂತಿರದು ನಮ್ಮ ಜಾಗತೀಕರಣದ ಕೊಡುಗೆ. ರಾಜಾಜಿನಗರದ circle ಅಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಎತ್ತರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲೋ talkies, ನಮ್ಮನು ಅವಾಗವಾಗ ಹಳೇ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ನೆನಪು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ talkies ಇಂದ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ  Right  ತೊಗೊಂಡ್ರೆ, 10th cross corner ಅಲ್ಲಿ ಇರೋದು

ಮರೆತೆನೆಂದರು ಮರೆಯಲಿ ಹ್ಯಾಂಗ

"ಅಕ್ಕ,  ಪ್ರಭಾಕರ್ ಮಾಷ್ಟ್ರ್ ಬಗ್ಗೆ ಎಂತಾರು ಗೊತಾಯ್ತ?" ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗೆಲ್ಲ ಅಕ್ಕನ ಮುಂದೆ ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಅವಳಿಗೂ ಕೇಳಿ ಸಾಕಾಗಿರಬೇಕು. " ನಿಂದೆಂತ ಚೊರಿ ಮರೆತಿ, ನಂಗೆಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರನ್ನ ಕಾಣದೆ ಸುಮಾರು ವರ್ಷ ಆಯ್ತ್.  ನಿಂಗದೆಲ್ಲ ಎಂತಕೆ ಈಗ? " ಅಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಎಲ್ಲರ ಬಾಯಲ್ಲೂ ಇದೇ ಉತ್ತರ. ಮುಂಚೆನೇ ಬಿಡಿಸಲಾಗದ ಒಗಟಿನಂತಿದ್ದ ಮೇಷ್ಟ್ರು, ಕೊನೆಗೂ ಬರೀ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೇ ತುಂಬಿ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಇರುವಾಗಲೇ ಕೇಳಿದ್ದರೆ ಉತ್ತರಗಳು ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದವೇನೋ.

ಬಾಲ್ಯ (ಭರತ್)

summer camp ಛಾಯಾಚಿತ್ರವನ್ನು ಒಂದು ವಾರದಿಂದ ನನ್ನ ಆಫೀಸ್ ಬಳಿ ನೋಡುತ್ತಿರುವೆ. ಅದೇಕೋ ನೋಡಿದಷ್ಟುಸಲ ಏನೋ ಕಾಡುತ್ತದೆ.  ನಮಗೆ ಅತ್ಯಾನಂದ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ, ಯೋಚಿಸಿದಷ್ಟೂ ಸಿಹಿ ನೆನಪನ್ನು ಸೂಸುವ ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯವು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೀಮಂತವಾಗಿದ್ದುದು ಈಗಿನವರಿಗೆ ಇದೇ ತಲೆನೋವಾಯಿತೇ? ಅಥವಾ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಹೀಗೂ ಚಿತ್ರಿಸಿ  ತಮ್ಮ ವ್ಯಾಪಾರಾಭಿವೃದ್ದಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವರೇ? ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯವೊಂದು ಆನಂದದ ಉತ್ತುಂಗದ ಕಾಲ. ಏಪ್ರಿಲ್ ೧೦ ಬರುವುದೊಂದೇ ಬಾಕಿ. ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮದೇ ಆಟ, ನಮ್ಮದೇ ನಿಯಮ. ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಡಿಯುವವರೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಊಟ

ಕೆರೆಯಂಚಿನ ಪ್ರೇಮಕಥೆ – (ಗಜೇಂದ್ರ ಗುಳ್ಳಾಡಿ)

ಗಂಭೀರ ನಿಲುವಿನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಅವನದು. ಅವನೆಂದರೆ ಗೌರವವಿದೆ, ಭಯವಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಗೂಡಚರ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದವನು ಸೇನಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದದ್ದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಅವನು ತೆರೆದ ಪುಟದಂತೆ. ಆದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರದ ಕಟುಸತ್ಯ ಅವನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಆತ ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ, ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸಲೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಂದಿನ ಮುಂಜಾವು ಆಕೆಯ ನೆನಪ ತರಿಸಿತ್ತು. ಮುಂಜಾನೆಗೆ ಗಂಟುಬಿದ್ದು, ದಿನವಿಡಿ ಕಾಡುವ ಹಾಡಿನಂತೆ ಆಕೆಯ ನೆನಪು ಕಾಡತೊಡಗಿತು. ಮುಗಿದ ಅಧ್ಯಾಯವೊಂದು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವತ್ತ

ರೂಪರೂಪಗಳನು ದಾಟಿ

ನೋಡು ನೋಡುತ್ತಾ ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ಸ್ ಡೇ ಬಂದೇ ಬಿಡ್ತು ನೋಡಿ. ಮತ್ತೆ ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಹೇಳ ಹೆಸರಿಲ್ಲದೆ ಕಳೆದು ಹೋದ ವಿಶ್ವಮಾನವತಾ ದಿನದ ನೆನಪಾಯ್ತು. ಈ ವ್ಯಾಲೆಂಟೈನ್ಸ್ ಡೇ ಗೂ ವಿಶ್ವಮಾನವತಾ ದಿನಕ್ಕೂ ಏನಪ್ಪ ಸಂಬಂಧ ಅಂತ ಕೇಳ್ತೀರಾ? ಇಲ್ಲ ಇದ್ಯಾವುದಪ್ಪಾ ವಿಶ್ವಮಾನವತಾ ದಿನ ಅಂತೀರಾ? ಇದರಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೇ ಕೇಳುವವರು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಜಾಸ್ತಿ. ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವಿಸುವುದು ತಪ್ಪೇನಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ವಿಶ್ವಮಾನವತಾ ದಿನ ಅನ್ನೋ ಪದ ನಮ್ಮ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದು ಕಮ್ಮಿನೇ.

ಮಂಗಳನ ಮನದಂಗಳದಿ

ಮಾರ್ಸ್, ಮಂಗಳ..!!  ಹೀಗೆ  ಅಲ್ಲವೇ ಎಲ್ಲ್ರು ನನ್ನ ಕರೆಯೋದು...ಹೆಸರೇನೋ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಆದರೇನು, ಮಂಗಳನೆಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನನಗೇ ಅಮಂಗಳದ ಮುನ್ಸೂಚನೆ...! ಯಾಕೋ ಅಂಗಾರಕ ದೋಷ ನನ್ನನ್ನೇ ಕಾಡುವ ಎಲ್ಲಾ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ.         ಹೌದು...ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬುದ್ದಿಜೀವಿಗಳೆನಿಸಿದವರು ಆಡುತಿರುವ ಗುಸುಗುಸು ಮಾತುಗಳು ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳದೇನಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾ ಎರಡನೇ ಭೂಮಿಯಂತೆ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಮಾನವ ಸದ್ಯದಲ್ಲೇ ಬೀಡು ಬಿಡುವನಂತೆ. ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ. ನನ್ನ ಬೇಹುಗಾರಿಕೆಗಂತನೇ ನನ್ನ ಚಲನವಲನಗಳನ್ನ ಗಮನಿಸಲು ಎಷ್ಟೋ ಪರಿಭ್ರಮಕಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಸುತ್ತ

ಮುಗಿಯದ ಬದುಕಿಗೆ ಪೂರ್ಣಚುಕ್ಕಿ ಇಡುವ ಮುನ್ನ

ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತೀರ್ಣನಾದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ... ಮೇಲಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಒತ್ತಡ ತಡೆಯಲಾಗದೆ ನೇಣಿಗೆ ಶರಣು... ಜೀವದ ಗೆಳೆಯ ಕೈಕೊಟ್ಟ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮನನೊಂದು ವಿಷ ಸೇವನೆ... ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ... ದಿನಬೆಳಗಾದರೆ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವ ತೆತ್ತ ಧೀರರ(?) ಯಶೋಗಾಥೆ. ಅದ್ಯಾವ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗ ಹೊರಟಿಹರೋ ಇವರು... ನಮ್ಮ ನೈತಿಕತೆಯ ತಳಹದಿ ಕುಸಿಯುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಉದಾಹರಣೆ ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು..? ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಜೀವನಕ್ಕಿರುವ ಬೆಲೆ ಇಷ್ಟೆನಾ ಅನ್ನೋ ಯೋಚನೆಗೆ ನೂಕಿಬಿಡುತ್ತವೆ ಇಂತ ಪ್ರಸಂಗಗಳು... ಇವರೆಲ್ಲ ಹೊರಟು

Top